माननीय हर्क साम्पाङलाई कानुनी दायरामा ल्याइयोस् भन्ने माग अहिले चर्को बन्दै गएको छ। हालै आफूविरुद्ध गालीगलौज तथा धम्कीपूर्ण अभिव्यक्ति आएको भन्दै उनले उजुरी दिएका छन्। कसैप्रति व्यक्तिगत गालीगलौज वा धम्की दिनु कानुनतः अपराध हो—यसमा कुनै द्विविधा छैन।

तर विगततर्फ फर्केर हेर्दा, यस्तै प्रकारका अभिव्यक्ति स्वयं साम्पाङबाट पनि सार्वजनिक रूपमा आएका उदाहरणहरू छन्। पत्रकार गोपाल दाहालप्रति उनले “ठाडो परेर हिँड्न सक्दैनस्”, “तेरो खोज पत्रकारिताको अन्त्य गरिदिन्छु”, “ऐना हेर्दा थुक्ने बनाइनँ भने मेरो नाम हर्क साम्पाङ होइन” जस्ता अभिव्यक्ति दिएका थिए। उक्त घटनापछि नेपाल पत्रकार महासंघले विज्ञप्ति जारी गर्दै यसलाई प्रेस स्वतन्त्रतामाथिको आक्रमण भन्दै भर्त्सना गरेको थियो।

पत्रकार दाहालले इलाका प्रहरी कार्यालय धरान र साइबर ब्युरोमा उजुरी दर्ता गराए पनि हालसम्म ठोस कारबाही नभएको गुनासो गरेका छन्। उनले सामाजिक सञ्जालमा लेखेका छन्—“फाइल नै बनाएर पठाइयो तर केही भएन। तपाईं त मान्य भइसक्नुभयो, तर तपाईंका समर्थकहरू अझै उस्तै छन्। बरु म नै कार्यक्षेत्र छाड्न बाध्य भएँ।”

घमण्ड, अहमता र ‘मपाइत्व’को प्रश्न-
साम्पाङका अभिव्यक्तिहरूमा पछिल्लो समय ‘मपाइत्व’ प्रवृत्ति हावी भएको आरोप लाग्दै आएको छ—आफू बाहेक अरू कोही योग्य छैन भन्ने धारणा, आफू नै एक्लो इमानदार र सक्षम भएको दाबी, तथा आलोचकप्रति असहिष्णु व्यवहार। यस्तो प्रवृत्तिलाई राजनीतिक रूपमा खतरनाक संकेतका रूपमा हेरिन्छ।

अपारदर्शी चन्दा संकलनबारे प्रश्न-
श्रमदान अभियानसँगै चन्दा संकलनको विषय पनि विवादको केन्द्रमा छ। संकलित रकम व्यक्तिगत खातामार्फत वा नगद रूपमा लिइएको, औपचारिक अडिट नभएको, र वैधानिक प्रक्रियाबाट नचलाइएको आरोप उठिरहेको छ। यस्ता गतिविधिले पारदर्शिता र वैधानिकतामाथि गम्भीर प्रश्न खडा गरेका छन्। सार्वजनिक हितका नाममा संकलित रकमको स्पष्ट विवरण, स्रोत र खर्च सार्वजनिक हुनु जरुरी हुन्छ। अन्यथा यसले विश्वासभन्दा बढी आशंका जन्माउँछ।

श्रमदान: समाधान कि प्रतीकात्मकता?
श्रमदान आफैंमा सकारात्मक अभ्यास हो। तर देश विकासको एकमात्र माध्यम श्रमदान नै हो भन्ने धारणा अतिशयोक्ति हुन सक्छ। विकासका लागि नीतिगत योजना, बजेट, प्राविधिक क्षमता र संस्थागत संरचना अनिवार्य हुन्छन्। संसारमा कुनै पनि देश केवल श्रमदानकै भरमा समृद्ध बनेको उदाहरण छैन। त्यसैले श्रमदानलाई सहयोगी माध्यमका रूपमा बुझिनुपर्छ, अन्तिम समाधानका रूपमा होइन।

पारदर्शिता र उत्तरदायित्वको अभाव-
श्रमदानमार्फत गरिएका कार्य, संकलित सामग्री, आर्थिक सहयोग र खर्चको विवरण सार्वजनिक नभएको गुनासो बढ्दो छ। यसले जनतामा अन्योल र अविश्वास पैदा गरिरहेको देखिन्छ।

अन्य नगरपालिकाहरूले संस्थागत प्रक्रिया, बजेट र योजनामार्फत विकास गरेका उदाहरणहरू छन्, जहाँ व्यक्तिगत अभियानभन्दा प्रणालीगत कामलाई प्राथमिकता दिइएको देखिन्छ।

दोहोरो अभिव्यक्ति र राजनीतिक सन्देश-
साम्पाङका पछिल्ला अभिव्यक्तिहरूमा दोहोरोपन देखिएको आरोप पनि लाग्दै आएको छ। एकातर्फ आक्रामक भाषणमार्फत आन्दोलनलाई उचाल्ने, अर्कोतर्फ त्यसै आन्दोलनका घटनालाई फरक ढंगले व्याख्या गर्ने प्रवृत्तिले उनको विश्वसनीयतामाथि प्रश्न उठाएको छ।

निष्कर्ष:
एक निर्वाचित जनप्रतिनिधिले जनताको विश्वास र करबाट प्राप्त जिम्मेवारीलाई गम्भीरतापूर्वक निर्वाह गर्नुपर्छ। श्रमदान जस्तो सकारात्मक अभ्यासलाई सस्तो लोकप्रियताको माध्यम बनाइनु हुँदैन। पारदर्शिता, उत्तरदायित्व र दीर्घकालीन सोचसहितको नेतृत्व नै आजको आवश्यकता हो। श्रमदान प्रभावकारी, परिणाममुखी र पारदर्शी भयो भने मात्र त्यसले जनविश्वास जित्न सक्छ। अन्यथा, त्यो ‘भ्रमदान’मा परिणत हुने खतरा रहन्छ।